۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۰, سه‌شنبه

از یک جایی آدم دست و پا زدن را رها می کند. 
از یک جایی فقط تماشا می کند
غرق شدن خویش را ... 
خیره می ماند ... 
ساکت می نشیند و باز تماشا می کند ...
که چطور می گذرد و می گذرند ...
 از یک جایی به بعد حرف نمی زند ... 
گوش نمی کند ... تماشا هم نمی کند حتی! ...

هیچ نظری موجود نیست: